دوست ِ فاضلم  سید علی کاشفی خوانساری (مدیر انتشارات حوا) که خود همواره در حال نوشتن و پژوهش است؛نسخه ای از یک تحقیق درباره تعزیه و کودکان نوشته امان رحیمی را در اختیارم قرار داد و نظرم را پرسید.

متن را خواندم . به او گفتم در زمینه تعزیه برای کودکان تا به حال فقط یک مورد کار شده است. آن را هم بنده کار کرده ام که ان شاالله در  کتاب «10 گفتگو درباره تئاتر کودک» خواهد آمد و دیگر هیچ! 

ازاو خواستم که با تدوین،جابجایی و تدوین بخشها و ویرایش ،آن را به یک کتاب خوب تبدیل کنم. او پذیرفت. پیشنهادهای اصلاحیه خودش را هم داد.و حاصلش شده این کتاب.

 سروده‏هاى پس از مرگ. سيدعلى كاشفى خوانسارى. تهران: حوّا، 1387. مصور. 56 ص. 11000 ريال.

از سيد علي كاشفي خوانساري سه مجموعه شعر منتشر شده است به نام‌هاي: «سروده‌هاي پس از مرگ»، «در با بي‌تويي» و«آن‌كه رفت، آن كه نيامد».

راستش نمي‌دانستم كاشفي شعر هم مي‌گويد و به اصطلاح شاعر هم هست. او را بي‌اغراق كوشنده فرهنگي پيگر و توانمندي در عرصه هنر و ادبيات كودكان و نوجوانان شناخته بودم و نه شاعر. البته تعجبي هم ندارد. «ويل دورانت» نويسنده تاريخ تمدن در بحث از مشرق زمين وقتي به ايران مي‌رسد، وجه امتياز برجسته ملت ايران از ساير ملل را، شعر و شاعري مي‌يابد و ايرانيان را ملتي مي‌بيند كه بيشترين‌شان شاعرند. حال كه چنين است، پس چرا كاشفي شاعر نباشد و شعر نگويد. آن هم وقتي ببينيم كه او از چنان تواني برخوردارست كه در طي سه ماه، سه مجموعه شعر سروده است، آن وقت اگر شعر نمي‌گفت، عجب بود.

تحليل كوچكي بر اشعار سيدعلي كاشفي خوانساري

درگيرودار رنگ خاكستري صنعت و تكه‌هاي آهن كنده شده و رها شده از دست كارگران بي‌فرجام، بايد هم واژگان صنعتي آرام‌آرام و گاه سريع‌تر از ذهن خلاقي كه شاعر آن را دنبال مي‌كند و خود آن را ايجاد، متولد شوند.

اين روزها ديگر كسي شاعر را فردي در حال ستايش نيروهاي قدسي و توصيف بسامان اشيا نمي‌بيند و شاعر در ميان هجوم بي‌سرنوشتي همه چيز گم خواهدشد.